उत्तर: नाही, आमच्या घरात प्रत्येक सणाला वेगवेगळे पदार्थ तयार केले जातात.

उत्तर: माझ्या घरात पोळी, भाजी, भात, वरण असे पदार्थ रोज बनतात. पण माझ्या एका मित्राच्या घरात (उदा. कोकणातील) जेवणात भात, मासे, आणि नारळाचा वापर जास्त होतो. यातून मला हे समजले की, प्रत्येक कुटुंबाची आणि प्रदेशाची आहार पद्धत वेगळी असते. ही विविधता त्या-त्या भागातील उपलब्ध खाद्यपदार्थ आणि सांस्कृतिक परंपरेवर अवलंबून असते.

उत्तर: मी आमच्या गावातील जत्रेत सामूहिक भोजनात भाग घेतला आहे. जत्रेमध्ये सर्व गावकरी एकत्र येऊन जेवण बनवतात. लोक आपापल्या कुवतीनुसार धान्य, भाजीपाला, तेल, मसाले किंवा पैसे देतात. पुरुष आणि महिला मिळून भात, भाजी, पुरणपोळी आणि इतर गोड पदार्थ तयार करतात. जेवण झाल्यानंतर लोक स्वतःहून आपली ताटे उचलून जागा स्वच्छ करतात. अशा ठिकाणी एकत्र जेवल्याने खूप आनंद आणि समाधान मिळते.

उत्तर: शाळेतील मध्यान्ह आहार (मिड-डे मील) हे एक प्रकारचे सामूहिक भोजन आहे. ते करताना खालील गोष्टींची काळजी घेणे आवश्यक आहे:

• स्वयंपाकासाठी वापरले जाणारे सामान, भांडी आणि पाणी स्वच्छ असावे.
• जेवण बनवणारे आणि वाढणारे लोक स्वच्छ कपडे आणि स्वच्छ हात वापरत आहेत याची खात्री करावी.
• जेवण बसण्याची जागा धूळ आणि कीटकापासून मुक्त असावी.
• पिण्यासाठी स्वच्छ पाणी उपलब्ध असावे.
• स्वयंपाकाच्या जागेत हवा आणि प्रकाश पुरेसा असावा.

उत्तर: बेळगाव जिल्ह्यात ज्वारी (जोंधळा) जास्त पिकते, त्यामुळे इथल्या जेवणात ज्वारीच्या भाकरी, ज्वारीचे घावन, चटण्या आणि शेंगदाण्याचे पदार्थ विशेष असतात. काही ठिकाणी भात आणि मासे यांचाही वापर होतो.

उत्तर: होय, मी इतर जिल्ह्यातील आहारपदार्थांचे निरीक्षण केले आहे. उदाहरणार्थ:

• कोकणात (उदा. मंगळूर) तांदूळ आणि मासे खाल्ले जातात.
• मैदानी प्रदेशात (उदा. मंड्या) नाचणी (नाचणा) आणि तांदूळ जास्त वापरतात.
• विदर्भात तिखट पदार्थ आणि वरण-भाकरी जास्त खाल्ली जाते.

उत्तर: होय, मी कोकणातील माझ्या नातेवाईकांच्या घरी माशांचे जेवण खाल्ले आहे. ते खूप चविष्ट होते. तसेच, मी गावी गेल्यावर ज्वारीच्या भाकरी आणि पिठलं खाल्ले आहे. प्रत्येक ठिकाणच्या जेवणाची चव आणि बनवण्याची पद्धत वेगळी असते, पण ती खूप मजेदार असते.