कडवे 1:

कवी म्हणतात की, हे माणसा, तुला हा नरजन्म अतिशय भाग्याने लाभला आहे. तू शहाणा होऊन मनाने तो स्वीकारला पाहिजेस. हट्टाने आणि देखावा करण्यासाठी भगवे कपडे (पट) रंगवून अंगावर धारण केल्याने कोणी साधू होत नाही. तुला जर खरोखरच उद्धार करून घ्यायचा असेल, तर तू मनापासून स्वतःला हरीचा (भगवंताचा) निष्पाप सेवक मान. या संपूर्ण चराचराला तारण्यासाठी साक्षात हरीच मानवाच्या डोक्यावर (नराशिरावर) आहे. याची थोडी तरी समज तू स्वतःच्या मनात धर.

कडवे 2:

कवी भोंदू साधूंना विचारतात की, तू विनाकारण डोक्यावर जटा का वाढवल्या आहेत? मठांची स्थापना करून तिथे उगाचच उठाठेव का करतोस? तू रानात (वनात) असो वा लोकात (जनात) असो, तुझे मन नेहमी हरीच्या ठायी (मनात) असायला हवे. केवळ हरीच्या (देवाच्या) नावानेच तू या भवसागरातून (संसारातून) तरून जाऊ शकतोस. गळ्यात तुळशीच्या लाकडांच्या माळा घातल्याने किंवा बाह्य देखावा केल्याने तुझे हे संसाररूपी दुःख दूर होणार नाही. तू बाहेरून भक्तीचा देखावा करतोस, पण आतून (मनातून) मात्र तुझे देवाशी वाकडे आहे (तुझ्या मनात वाईट विचार आहेत). तू असा कसा स्वतःला शहाणा म्हणवतोस? भक्तीचा खरा रस सोडून तू बाह्य देखाव्यारूपी दुधाची अपेक्षा का करत आहेस?

कडवे 3:

तू डोक्यावर टोपी घालतोस आणि कपाळावर गंधाचा टिळा लावतोस. अशा ढोंगीपणावर दगड पडो (शिळा पडो). तू गुहेत (बिळात) बसून केवळ नावाचा जप करतोस, पण अशा खोट्या भक्तीने देवावर तुझी कधीही कृपा होणार नाही. तू यज्ञात (होमात) मुठीत दर्भ (गवत) धरतोस आणि निष्पाप प्राण्यांची चरबी (वपा) आहुती म्हणून टाकतोस. तीळ, तांदूळ आणि तूप जाळतोस. तू हातात दंड (काठी) आणि कमंडलू घेऊन फिरतोस, मुंडण करतोस आणि तपाचे खोटे बंड माजवतोस (प्रदर्शन करतोस). तुझ्या या सर्व खोट्या (लटक्या) गोष्टींना काहीही अर्थ नाही. हा दुर्मिळ मानवी जन्म म्हणजे एक तलवार आहे, ती पुन्हा पुन्हा मिळत नाही. या नरदेहात तू विनाकारण मत्सर (कुण्हा) का ठेवतोस? देव फक्त भावनेचा (भक्तीचा) भुकेला असतो. तुला भक्तीचे खरे रहस्य (वर्म) कळत नाही, तुझ्या हातून खरा धर्म घडत नाही. जोपर्यंत मन शुद्ध नाही तोपर्यंत अशा खोट्या गोष्टींवर कवीराज फिदा होणार नाहीत (कवी अशा भक्तीला मानत नाहीत).