आज आपण येथे भारताचा 77 वा प्रजासत्ताक दिन साजरा करण्यासाठी जमलो आहोत. प्रतिवर्षी 26 जानेवारीला हा राष्ट्रीय उत्सव आपण मोठ्या उत्साहाने साजरा करतो. मी सर्व मान्यवर, मुख्याध्यापक, सहकारी शिक्षक आणि माझ्या लाडक्या विद्यार्थी मित्रांचे शब्दांच्या सुमनांनी सहर्ष स्वागत करतो.

आदेश: “सर्व विद्यार्थी मित्रांनी सावधान स्थितीत उभे राहावे. सावधान… विश्राम… सावधान!”

सन्माननीय पाहुण्यांना मी विनंती करतो की त्यांनी ध्वज फडकवून आपल्या राष्ट्रध्वजाचा मान उंचवावा. (ध्वजारोहण झाल्यावर) राष्ट्रगीत सुरू होईल, सर्वांनी राष्ट्रध्वजाला सलामी द्यावी.

भारत माता की जय! वंदे मातरम!

मी मान्यवरांना व्यासपीठावर स्थानापन्न होण्याची विनंती करतो. ‘अतिथी देवो भव’ या परंपरेनुसार आपण त्यांचे स्वागत शब्दांच्या फुलांनी करूया. मान्यवरांच्या हस्ते सरस्वती पूजन आणि दीपप्रज्वलन करून आपण या कार्यक्रमाचा मंगल आरंभ करूया.

15 ऑगस्ट 1947 ला मिळालेल्या स्वातंत्र्याला खऱ्या अर्थाने दिशा मिळाली ती 26 जानेवारी 1950 रोजी. भारतीय राज्यघटनेने आपल्याला शिक्षण आणि मूलभूत अधिकार दिले. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी आपल्या सहकाऱ्यांच्या मदतीने 2 वर्षे, 11 महिने आणि 18 दिवसांत ही महान राज्यघटना साकारली. म्हणूनच त्यांना भारतीय राज्यघटनेचे शिल्पकार म्हटले जाते.

आता मी काही गुणवंत विद्यार्थ्यांना त्यांचे विचार मांडण्यासाठी आमंत्रित करतो. (विद्यार्थ्यांच्या भाषणानंतर:)

केवळ भाषणे देऊन चालणार नाही, तर भ्रष्टाचार, जात-पात आणि निरक्षरता यांसारख्या समस्या दूर करणे हे आपल्या सर्वांचे कर्तव्य आहे, असे मोलाचे मार्गदर्शन आता आपल्यासमोर शिक्षक करणार आहेत.

प्रजासत्ताक दिन म्हणजे केवळ ध्वजवंदन नव्हे, तर राष्ट्रीय प्रतीकांचा सन्मान राखणे होय. रस्त्यावर पडलेले राष्ट्रध्वज उचलणे आणि आपल्या देशाच्या नकाशाचा, राष्ट्रगीताचा कुठेही अवमान होणार नाही याची काळजी घेणे हीच खरी राष्ट्रभक्ती आहे.

हे नाते टिकवण्यासाठी आभाराची गरज असते. आजच्या कार्यक्रमासाठी उपस्थित असलेल्या सर्व मान्यवरांचे आणि सहकार्य करणाऱ्यांचे मी मनापासून आभार मानतो. जशी विविध रंगांची फुले बागेचे सौंदर्य वाढवतात, तसेच विविध भाषा-धर्माचा आपला हा देश संविधानाच्या एका धाग्यात गुंफलेला आहे.