४. कवितेचा भावार्थ

कडवे १ व २: हा आनंदी पक्षी जेव्हा आकाशात उंच भरारी मारून दूरवर जातो, तेव्हा त्याला संपूर्ण सृष्टी आनंदाने भरलेली दिसते. आनंदाचे वारे वाहू लागतात आणि मन आनंदाने भरून जाते. अशा वातावरणात हा पक्षी आनंदाने खेळतो.

कडवे ३ व ४: जिथे हिरवेगार रान फुललेले आहे, झाडावेलींची दाटी झाली आहे, आणि जिथे केवळ शांती आणि प्रीती (प्रेम) वावरते, अशा ठिकाणी हा पक्षी राहतो. सरोवरात कमळे उमललेली आहेत आणि सुंदर फुले फुलली आहेत, अशा ठिकाणी तो आपल्याच छंदात बागडतो.

कडवे ५ व ६: तो वेलींच्या कुंजांना (झुडपांना) हसवतो आणि प्रेमाने सुंदर गाणी गातो. तो आनंदाची गाणी गाऊन स्वतःच्या आनंदातच रममाण होतो. त्याचे संपूर्ण जीवन हे आनंदाचे आणि प्रेमरसाने भरलेले आहे, म्हणूनच तो रानात प्रेमाच्या छंदाने नाचतो.

कडवे ७: (येथे कवी मानवी जीवनाबद्दल खंत व्यक्त करतात) आम्हा मानवांच्या मागे मात्र कठीण चिंता लागलेली आहे. सभोवताली अनेक प्रकारची दुःखे आणि हालअपेष्टा आहेत. कवी म्हणतात, “पुरे झाले! हे दुःखाची राशी असलेले मानवी शरीर (नरतनु) आता मला नको आहे”.

कडवे ८ व ९: कवी त्या आनंदी पक्षाला विनंती करतात, “हे आनंदी पक्ष्या, तू तुझ्या आनंदाचा काही प्रसाद (भाग) मला दे, ज्यामुळे माझे मन प्रेमाच्या डोहात गुंग होऊन जाईल. तू उंच भराऱ्या मारत जातोस, तुझे रूप खूप सुंदर (गोजिरवाणे) आहे. ज्या गाण्याने माझे चित्त हरवून जाईल, ते गाणे तू मला दे”.