पाठ: ससलू वाट चुकला

एक ससा होता. तो सुंदर होता. त्याचे नाव होते ससलू, ससलू फार खोडकर होता. गोडगोड बोलायचा. टुणूक टुणूक उड्या मारायचा. तो आईचा फार लाडका होता. आई त्याल दररोज सांगायची, “ससलू तू अजून लहान आहेस. घराजवळच खेळ. दूर जाऊ नकोस. रानातील हिंस्त्र प्राणी लहान प्राण्यांना खाऊन टाकतात.”

एकदा ससलू खेळता खेळता घरापासून दूर गेला. लुसलुशीत गवत खाता खाता दूर भटकला व वाट चुकला. घराची वाट शोधू लागला. आईची आठवण येऊन रडायला लागला. त्याला पलीकडे एक गाय दिसली. गाईजवळ येऊन ससलू म्हणाला, गाईबाई, मी वाट चुकलोय. मला घरी पोहचवाल काय? गाय म्हणाली, मी रहाते पलीकडच्या घरात. दुरवर कधी गेलेच नाही. मला माहीत नाही तुझे घर.

आता ससलुचे रडणे वाढले. गाईला दया आली. रडू नको बाळ ! भल्या मोठ्या वडाच्या झाडावर माकडांचा कळप राहतो. माकडे फार दूरवर हिंडतात. ती सांगतील तुझ्या घराची वाट.

ससलू वडाच्या झाडाकडे गेला. तेथे जाऊन ओक्साबोक्शी रडू लागला. त्याचे रडणे ऐकून माकडदादा खाली उतरले. ससलुने सर्व हकिकत त्याला सांगितली. माकडाचे पिल्लू अबलू ससलू जवळ आले व म्हणाले, भिऊ नकोस ससलू. माझे बाबा तुला तुझ्या घरी पोहचवतील. ससलुला फार आनंद झाला. माकडाने त्याला नाव, गाव, पत्ता विचारला. आईने त्याला सर्व शिकविले होते. ससलुने सांगितले. “माझे नाव ससलू, बबलू ससोबाचा मी मुलगा. ताडोबाच्या जंगलात ससेवाडीत आम्ही राहतो.” माकड ससेवाडीच्या दिशेने वाट काढत पुढे चालले. ससलू माकडाच्या पाठीमागून सावकाश गेला.

सर्व लहान मोठे ससे जमा झाले. ससलूची आई फार रडत होती. ससलुला माकडदादाच्या पाठीमागे बघून तिला फार आनंद झाला. आईला बघताच ससलु आईच्या कुशीत शिरला. ससलुच्या आई-बाबांनी माकडदादाचे आभार मानले व म्हणाले, आम्ही तुमचे उपकार कधीही विसरणार नाही. ससलुच्या आईने माकडदादाला घरातील कोबी, गाजर, पालकाची पाने, आणून दिली. आणि केंव्हातरी ससेवाडीला येत जा म्हणाली.

ससलू थकला होता. “माकडदादा उद्या मी तुमच्या अबलुबरोबर खेळायला येऊ?” ससलुने विचारले. “ये बाळ. पण, रस्ता चुकू नकोस.” हे ऐकून सर्वजण हसू लागले. माकडदादा सर्वांचा निरोप घेऊन आपल्या घरी परतले.